Mornings with children…

Mornings with children…

Daar gaan we weer… #racetegendeklok.

 

 

Ze zeggen weleens dat een vent nooit went…
Natuurlijk ben ik het hier 100% mee eens!
Maar waar ik ook, zelfs na ruim 10 JAAR mama zijn(!) maar niet aan kan wennen, zijn die helse ochtenden.

Ik wou dat ik kon zeggen dat het anders was, en hoe lief ik ze ook vind, maar jezus wat een ellende ook vaak!
Eerlijk is eerlijk is, het ligt niet helemaal aan de kids, ik ben ook gewoon niet echt een ochtend mens.

Het begint eigenlijk al in bed. Om 7.00 de wekker.
Ken je dat, dat je niet alleen dat irritante geluid hoort, maar dat je ook meteen voelt dat je blaas op springen staat. En dan toch gewoon blijven liggen. Na 36x kreunen, draaien en uitrekken lukt het dan toch om eruit te gaan. In één rechte lijn naar de wc. ✔

Daar waar ik vroeger nog heerlijk relaxt onder een warme douche stapte, moet ik het nu doen met een plens water in m’n gezicht, snel die tanden poetsen en wat deo…
Waar voorheen een dagcrèmpje genoeg was, is het tegenwoordig antirimpel crème en m’n wallen wegwerken… Make-up gaan we het niet eens over hebben; het idee van in vol ornaat op school staan heb ik allang laten varen!

En dan begint het pas echt..

“WAKKER WORDEN JONGENS!!! OPSCHIETEN!!! WE ZIJN AL BIJNA TE LAAT!!!”

Ik moet zeggen, het uit bed gaan doen ze echt beter dan ik.
Maar helaas is daar het meest positieve (wat betreft het ochtendritueel dan hè) dan ook mee gezegd. Élke ochtend dezelfde vragen en discussies:

“Mammmmm, hoe warm wordt ‘t vandaag?! Welke kleren moet ik aan?!” 

– 17 graden schat, doe maar een lange broek en t-shirt.

“Ohhh Mammmm! Maar ik wil geen lange broek, ik wil een korte!”

-Waarom vraag je het dan?!

“Mammmm, ik kan hem niet vinden! Waar is ie?!”

-Waarschijnlijk daar waar jij hem hebt uitgedaan schat…

“Mammmm! Moet ik vandaag gymen?! Heb je m’n gymspullen gezien?!”

-Gewoon in je kast, daar waar ze altijd liggen.

“Maar ik zie ze niet mammmm!”

-Grrrrr… 1,2,3,4,5,6…………………,27,28,29,30…..

“Maaammmaaaaaaa!!!”

-JAAAAA!

“Waar dan?

-OOOHWW, JE HEBT OOK EEN VADER HÈ!

Inmiddels beneden wacht de volgende uitdaging: Het ontbijt.

Of beter gezegd, het ontbijt voor de kinderen.

( Mijn ontbijt is in de loop der jaren gedegradeerd van een lekkere zelfgemaakte latté en bak yoghurt met fruit, naar een zakje crackers voor onderweg en een afhaal koffie tijdens het tanken). Natuurlijk heb ik inmiddels wel een soort van ritueel gevonden voor het eetgebeuren. Eerst de boterhammen klaarmaken voor nu, zodat ik in ieder geval nog een keer of 5 kan zeggen dat ze door moeten eten. En ja, “ook vandaag weer gewoon de korstjes jongens!” Ondertussen de fruitbakjes, broodtrommels en drinkbekers vullen met alles wat maar gezond is. Liefst zonder dat ze het zien om commentaar op de inhoud te voorkomen. Nog even snel de haren kammen, schoenen aan, tassen pakken…

Wat misschien nog wel het meeste stress geeft is dat ik de enige lijk te zijn die deze druk voelt. Ze kunnen toch gewoon klok kijken inmiddels?! 

“Willen jullie niet optijd op school zijn?! Jullie krijgen op je kop, niet ik…”

Die twee doen gewoon lekker alles op hun elf en dertigste, elke dag opnieuw. Vervolgens komen we op school aan, met nog zo’n drie minuten te gaan. Natuurlijk is het weer zoeken naar een parkeerplek en komen we alsnog te laat.

Maargoed, elke ochtend doen we weer ons best, en lijkt het om half negen, of er al een dag opzit… HERKENBAAR ?!

 

No Comments Yet

Comments are closed